شيعه را باور بر آن است:

همان آتشي را که بر در خانه ي فاطمه (عليها السلام) افروختند، در خيمه هاي امام حسين (عليه السلام) افکندند.
با همان ريسماني که به گردن علي (عليه السلام) انداختند تا براي بيعت نا خواسته ببرندش، امام سجّاد (عليه السلام) را به دربار يزيد بردند.
همان تازيانه اي که بر بازوي زهرا (عليها السلام) کوفتند، بر سر و روي خاندان نبوّت در کربلا فرود آمد.
همان زوبين که بر سينه ي حضرت حمزه نشست، گلوي عليّ اصغر را شکافت.
همان خنجر که جگر حمزه را در اُحد از سينه در آورد، سر حسين (عليه السلام) را در کربلا بريد.
همان شمشيري که بر فرق علي (عليه السلام) ضربت زد، دو بازوي عباس (عليه السلام) را بريد.
همان سنگ ها که در جنگ اُحد پيشاني و دندان پيامبر (صَلَّي اللهَ عليه و اله) را شکست بر سر و روي حسين (عليه السلام) باريدن گرفت.
همان ها که در پيکار صفّين آب به روي لشکر علي (عليه السلام) بستند، در کربلا نيز، آب به روي حسين (عليه السلام) و يارانش بستند.
همان ها که در سقيفه با خليفه ي اول بيعت کردند، دست بيعت به يزيد دادند.
تمامي کينه هايي که از شکست بدر و اُحد و حُنَين و خيبر و خندق، از علي (عليه السلام) به دل داشتند، در عاشورا رخ نمود.
جناياتي که آن کور دلان کافر در کربلا و پس از آن انجام دادند، زير آن سايه بان سياهي پي افکنده شد که براي غصب خلافت علي (عليه السلام)  در آن جا گرد آمده بودند.
آري يزيد يکي از گناهان و بدي هاي معاويه بود و معاويه نيز يکي از گناهان خليفه ي دوم و او هم فرزند نا مشروع پيوند شوم شيطان و سقيفه و سقيفه هم جلوه گاه اوج دشمني با اسلام و اهل بيت عليهم السلام و سرآغاز تمامي گمراهي ها و مصيبت هايي بود که دامن گير مسلمانان شد.

و اين لکّه ي ننگ جز با ظهور منتقم خون حسين (عليه السلام)  از چهره و دامان مسلمانان پاک نخواهد شد.

حماسه ي عاشورا، پايان ناپذير است و در هر زمان، بيان آن ماجراي جاودانه، ما را با بسياري از حقايق اسلام آشنا مي کند و نيز پايه هاي اعتقادي شيعيان را استوار تر مي سازد.

منبع: کتاب از عاشورا تا ظهور